Maandelijkse update van belevenissen in Afrika, nummer 16
Maandelijkse update van belevenissen in Afrika, nummer 16
Als we weer heelhuids terug zijn op de lodge, staat de eigenaar François Favard ons op te wachten.
François is van Franse origine maar zit al zo'n dertig jaar in Afrika.
Hij is een prettige extroverte levensgenieter die alles over de natuur weet.
Zo'n vijf jaar geleden heeft hij de gok genomen om Mukambi Lodge te kopen van een gepensioneerde Engelsman
die terug wilde naar de stad vanwege gezondheidsredenen.
De lodge bestaat uit acht "rondavel"chalets met uitzicht op de rivier.
De chalets zijn luxueus ingericht met een tweepersoonsslaapkamer, een zithoek en een badkamer met douche en toilet.
Al het houtwerk, inclusief de voordeur, is van hardhout en voorzien van Afrikaanse afbeeldingen.
Toen François Mukambi kocht, was de weg er naar toe nog redelijk.
Zambianen uit Lusaka ontvluchtten de stad om te genieten van de wildernis in het Kafue Park.
De weg, Mongu Road, is helaas door de jaren heen steeds verder afgebrokkeld door het zware verkeer en de regenbuien.
Mongu Road leidt dwars door het Kafue Park, zijnde de hoofd- en enige weg tussen Lusaka en de stad Mongu,
gelegen in de Westerse Provincie.
De potholes worden ieder jaar na het regenseizoen tevergeefs weer opgevuld.
Een lapmiddel dat geen blijvend resultaat oplevert.
Voor François betekent dit een terugloop van klandizie. Voor ons is dit een groot pluspunt.
We zijn de enige gasten en hebben de volle aandacht van z'n twintig man personeel en hemzelf.
We hebben veel aangename uren met François doorgebracht en ons steeds weer verbaasd
over zijn uitgebreide kennis van het wild.
Kafue Park heeft een ruim assortiment wilde beesten, waaronder ook de leeuw, luipaard en cheeta.
François heeft ons meegenomen op een avondsafari.
In een open terreinauto met een verhoogde bank achterop (doet denken aan het TV program "De Stoel"),
word je rondgereden door de wildernis waarbij je continu op je hoede moet zijn
voor de scherpe doorns van de acaciabomen.
We waren pas op weg toen er plotseling een oude bull (mannetjes)olifant op het zandpad stond.
Wij konden nog maar net op tijd stoppen.
Het struikgewas had hem totaal voor ons verborgen gehouden totdat hij op het pad stapte.
Francois zette de auto in z'n achteruit zodat we snel de aftocht konden blazen, mocht dit nodig zijn.
Wij dachten zeker van wel.
Het beest stond ons nijdig te bekijken, zwaaiend met z'n zware slurf en flapperend met z'n oren.
We stonden dus stil en keken elkaar aan. Hij dreigend en wij angstig.
Het was duidelijk dat onze aanwezigheid hem irriteerde en ook François
achtte het raadzaam om er langzaam van door te gaan.
Maar net toen we achteruit reden, werden we opgeschrikt door luid getetter achter ons.
We hadden ons per ongeluk gepositioneerd tussen de ouwe man en een kudde olifanten
die op weg was naar de rivier.
Ze wilden gaan drinken en wij stonden in de weg.
We bevonden ons in een uiterst beroerde uitgangspositie en hebben peentjes zitten zweten,
in afwachting van wat de driftkikker voor ons en de kudde achter ons zou doen.
Het liep gelukkig met een sisser af.
Na verloop van tijd trok de bull olifant zich terug in het oerwoud en de kudde stak parmantig de weg over
richting rivier.
Twee kwade olifanten als kennismaking!
De adrenaline liep nu ook weer langs onze benen in de safarischoenen.
Francois legde ons uit dat je altijd moet oppassen met een alleen rondlopende olifant.
De oude bulls worden op een gegeven moment verstoten uit de groep.
Ze trekken dan alleen door de bush, vaak kwaad en slecht gehumeurd.
Zo'n ouwe olifant heet in het Engels een "rogue elephant", een schurk of boosdoener dus
en dit is zeker een juiste benaming voor het ontevreden beest.
Het was inmiddels donker geworden.
François zette de schijnwerper op verschillende nachtelijke beesten,
zoals de genet kat, hyena's en bushbaby's,
kleine aapjes die hoog in de bomen leven.
Steeds weer waren wij versteld hoe hij in de duisternis al die beesten wist te vinden.
Het leukst is als je op een open vlakte met het licht rond gaat. Honderden ogen lichten dan op.
Al die reflectortjes behoren tot de vele hertensoorten op het land en tot de krokodillen in het water.
Even terzijde.
Als het hier donker is, dan is het echt donker!
Niet te vergelijken met de nachten in de meer ontwikkelde (?) landen.
Zoals we hier de sterrenhemel zagen, waaronder de Melkweg, hadden we dat nog nergens.
Bij thuiskomst, laat in de avond, zaten we met de whisky,
wijn en bier nog lange tijd na te praten op de veranda,
in de zwoele nacht, met alleen de dierengeluiden om ons heen.
Langs die veranda liepen olifanten, volkomen geruisloos.
Waarschijnlijk waren er ook leeuwen vlak bij de lodge.
Wij zaten goed want het wild houdt afstand en we hadden toch al geen trek in een ommetje.
Junie
François z'n verhalen over wat hij zoal heeft meegemaakt met de beesten zijn boeiend,
zo ook de geschiedenis van de kraanvogel.
Ze heet Junie en is een heel interessante dame.
Junie is opgegroeid op de lodge en is beleefd en vriendelijk tegenover alle gasten.
De haarclip die Helen draagt, heeft haar belangstelling.
Ze heeft een tactiek ontwikkeld om dat sieraad te pakken te krijgen.
Telkens sluipt ze achter Helen om dat ding van haar hoofd te trekken.
Alleen aan kinderen heeft ze een bloedhekel. Ooit was zij getrouwd,
maar mensenkinderen hebben haar vent met stenen bekogeld,
waardoor zijn poot werd verbrijzeld en toen was het snel met hem gedaan.
Iedere middag, vertelt François ons, om een uur of vijf gaat Junie naar de waterkant
en voert daar haar exclusieve kraanvogeldans van een half uur op.
Prachtig zoals die grote vogel dansen kan!
Die actie is waarschijnlijk bedoeld om een nieuwe partner te lokken, maar de soort is zeer dun gezaaid.
Wij nemen ons voor om de volgende dag present te zijn bij Junie’s voorstelling.
Vermoeid, doch tevreden, zoeken wij uiteindelijk ons bed op en vallen in slaap met als wiegelied
het "woep, woooeeep" geroep van de hyena's, onderbroken door het vredige geknor van de nijlpaarden.
Later vernamen we dat Judie verdwenen was. De mensen van de lodge denken dat ze gepakt is door een krokodil
toen ze langs de waterkant haar dans ten uitvoer bracht.
Wij hebben volop genoten van Mukambi Lodge.
Graag zouden we binnenkort weer een bezoek willen brengen
maar de regentijd kondigt zich al aan.
Het is vandaag voor het eerst bewolkt en gisteren
hadden we wat onweer met enkele spatjes.
Mukambi blijft gedurende het hele jaar open.
De safari's zijn echter beperkt vanwege de onberijdbaarheid van de zandpaden.
En die heel slechte weg ernaar toe en terug is toch ook wel een struikelgat!