Maandelijkse update
van belevenissen in Afrika, nummer 14
Maandelijkse update
van belevenissen in Afrika, nummer 14
Met de schilders blijft het lachen.
Ze hebben het voor elkaar gekregen om nog steeds niet klaar te zijn.
De ene dag hebben ze geen kwasten en de andere dag geen verf. Het schiet niet erg op.
Toen ze verleden week geen verf hadden, zijn ze een hele ochtend op stap geweest om die te kopen.
Gisteren kwamen ze bij mij aankloppen met de mededeling dat hun verf alweer bijna op was en dat hun kwasten
te breed zijn voor het meer precieze werk, of ik wat geld kon geven voor de aanschaf van verf en smalle kwasten?
Door schade en schande wijs geworden, dacht ik er goed aan te doen om zelf te gaan winkelen.
De heren konden dan door blijven werken met het schilderen van de muren en misschien zou het hen lukken
om daar eindelijk eens mee klaar te komen.
Maar ook mij kostte het een halve dag om een winkel te vinden die de verf verkocht die wij nodig hadden.
Uiteindelijk ben ik geslaagd en wilde dus ook wat kwasten kopen.
Maar dat is jammer want ze verkopen alleen verf. Dat staat immers op de deur.
Op mijn vraag: "Waarom verkoop je geen kwasten; mensen die verf kopen, hebben toch ook wel eens een kwast nodig?",
kreeg ik van een vriendelijke en breed lachende verkoper het antwoord:
"Ja, weet ik en ze hebben ook vaak schuurpapier nodig".!?!?
Deze gang van zaken is voor Nederlandse begrippen totaal onlogisch en zeer tijdrovend.
Eer je er achter bent waar je het een en ander kan kopen, is de dag alweer om.
Laatst wilde ik een schep kopen en na enig zoeken vond ik een winkel waar ze het ijzeren blad verkochten,
maar niet de houten steel.
Na een puzzeltocht, die niet verschoond was van diverse gevaren, vond ik een zaakje dat de stelen voor scheppen verkoopt,
maar niet het blad.
Dat gaf niets meer, want het blad had ik al.
Het is allemaal even wennen, maar de mensen zijn aardig en menen het goed.
Pimbili, onze bediende, kan geen kwaad doen.
Hij werkt zich te barste en als wij zeggen dat het zo genoeg is en dat hij nu maar moet stoppen en zich met z'n gezin moet gaan bemoeien,
dan is dat voor dovemans oren. Hij blijft poetsen en harken.
Van de week was ik een middag alleen thuis en ik zou bij Jupiter niet weten wat ik hem zou moeten laten doen.
Het is wel eens lastig om personeel te hebben en ik denk dat we er één bij nemen om opdrachten voor de anderen te verzinnen.
Ik zit aan de tafel de eindexamens na te kijken en hoop dat hij oplazert.
Pim voelt dat natuurlijk haarfijn aan.
Hij heeft mij niet nodig, want hij ziet het werk zelf wel. 't Ventje haalt een strijkijzer tevoorschijn en een berg wasgoed en gaat aan de slag.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zou weten waar het strijkijzer te vinden was, laat staan de strijkplank.
Het blijkt dat bediendes beter de weg in je broekzak weten dan jijzelf.
Toen wij ons keukentrapje niet konden vinden en het hele huis omgekeerd hadden, toverde hij het ding zomaar tevoorschijn.
Hij is enorm alert.
Pim strijkt niet alleen, maar bergt de hele troep na afloop model op in de kasten.
Net zoals in militaire dienst: de onderbroeken netjes opgelijnd onder de hemden. Kaarsrecht!
Daarna gaat de dwaas ongevraagd ramen wassen.
Komt Helen thuis en vraagt mij of de ramen soms gedaan zijn. Niet door mij!
Hoe komt zo'n knul er op om ramen te gaan wassen terwijl hij zelf nog nooit in een huis met ramen heeft gewoond.
Zijn kot in de compound had alleen iets dat op een deur leek.
Gisteren heeft Helen gezegd dat het wellicht voor hun kind lekker zou zijn als ze hem in een teiltje water stopten met dat warme weer.
Dat doen ze hier nooit. Er is in dit land geen strand en het zijn alleen de mensen die bij een meer of rivier wonen
die zich in het water kunnen wassen.
Echter wel met het risico dat ze opgevreten kunnen worden door een krokodil en de mogelijkheid Bilharzia op te lopen.
Bilharzia (schistosomiasis) wordt verspreid door een klein, in het water geboren, wormachtige parasiet.
Als een mens zich in het water bevindt, verlaat de parasiet z'n gastheer, de waterslak, en graaft zich in de huid van de mens.
Via de bloedstroom bereikt de parasiet de wand van de ingewanden of blaas om aldaar eieren te leggen.
Dit resulteert uiteindelijk in pijn in de onderbuik en bloed in de urine en ontlasting.
Bilharzia kan in het beginstadium gemakkelijk behandeld worden.
De dorpelingen slaan echter vaak geen acht op de beginklachten, een algemeen gevoel van zwakte en moeheid.
Ze hebben geen geld voor medicijnen en trotseren de ziekte totdat het te laat is om het tij te keren.
Goed, Maybe dus in een teiltje verkoelend water.
De vrouwen op het platteland moeten dikwijls kilometers lopen om water te halen uit de rivier of bij een plaatselijke pomp.
Vrouwen in de compounds hebben meestal geen eigen water en moeten lang in de rij staan wachten bij de gemeenschappelijke pomp om hun jerrycan te kunnen vullen. Als je kilometers moet lopen voor een beetje water of er uren in de rij voor moet staan, zet je niet je kinderen er in.
Het was voor Maybe een hele belevenis waarvan hij duidelijk genoot.