Maandelijkse update van
belevenissen in Afrika, nummer 12
Maandelijkse update van
belevenissen in Afrika, nummer 12
We hebben ons wagenpark uitgebreid met een kleine Subaru.
Dat was nodig want Helen komt met die 10-persoons Land Rover met 12 versnellingen de poort
niet eens ongeschonden uit.
Ze durft nog niet in de Subaru te rijden, o.a. omdat het stuur aan de verkeerde kant zit.
Links rijden deed ze vroeger in Australie wel, maar hier weet ze de weg niet
en de conditie van de wegen is abominabel.
In het intense verkeer krioelt alles door elkaar en er zijn veel weggebruikers die krankzinnige.
kunstjes flikken.
Veel ernstige ongelukken en veel kapot spul langs de weg.
Met de stevige bull bar voorop onze Land Rover, Betsy genaamd, voel ik me redelijk veilig op de weg,
maar de Subaru is nogal kwetsbaar.
Toch moet het.
Samen gaan we met het karretje zondags naar de campus van de Universiteit. Ik ben de instructeur
en Helen rijdt.
We zijn twee zondagen wezen oefenen en toen vond ze het genoeg.
Je weet niet wat je ziet: Blondje in haar Subaru scheurt door Lusaka alsof ze daar al haar leven
gewoond heeft.
Ik kan haar met de Land Rover niet bijhouden.
Het spijt mij dat deze aflevering een tikkie langdradig is geworden, maar onderstaand avontuur
geeft wel een beeld van de gang van zaken in een land waar je over veel geduld moet beschikken.
Als je ongeduldig bent, moet je niet naar Afrika gaan.
Verder hebben we ons twee weken vermaakt met het verkrijgen van een Zambiaans rijbewijs.
Hoe haal je in Zambia je rijbewijs?
Daar is geen handleiding voor. Anderen die er al wat langer zijn, kunnen je ook niet adviseren
want wat vandaag geldt, is morgen weer gewijzigd.
Al zwoegend in de ambtelijke doolhof bemerk je dat veel afhangt van het humeur van de lieden
achter de diverse loketten.
Hoe verloopt zoiets?
Een samenvatting:
Omdat we veel rijervaring en ook al een (Nederlands) rijbewijs hebben, moet het mogelijk
zijn om niet opnieuw te hoeven afrijden. Soms moet je alleen mondeling doen, soms helemaal niets.
Het blijkt dat onze ambassade bereid is voor ons een brief met veel stempels op te stellen met het verzoek
om ons een rijbewijs te verstekken zonder praktijkexamen te hoeven doen.
Niet dat het zo moeilijk is om tussen wat tonnen te laveren, maar het kost allemaal zoveel tijd.
Dat was stap 1.
Stap 2 is pasfoto's laten maken.
Dat is niet eenvoudig en het kan alleen op Cairo Road in het centrum, zodat je iemand moet meenemen
om op je auto te passen. Er op wachten kan wel, maar dan moet je een slaapzak bij je hebben.
Terug komen dus.
Het worden kleurenfoto's want dat moet voor een rijbewijs. De fotograaf doet dit vaker, dus hij zal het weten.
Later blijkt dat het zwart/wit foto's moeten zijn. Terug naar stap 2.
Stap 3 is het scoren van een provisional rijbewijs. Dat gaat vooraf aan een echte; vraag niet waarom.
Hiervoor is het nodig om achter aan te sluiten in de rij voor loket 12 in het Civic Centre en alert te blijven
omdat je steeds voordringers weg moet meppen.
Iedereen krijgt zo'n provisional rijbewijs ook al heb je nooit een stuur in handen gehad.
Het gaat alleen om de leges.
Wij samen, eindelijk aan de beurt zijnde, vragen elk zo'n papiertje.
Dat kan niet; een voor ons tweetjes is genoeg.
Dan naar het ministerie Road and Traffic voor stap 4. We zijn nu al een week doende en hebben ervaring.
Dus nemen we mee: onze Hollandse rijbewijzen, trouwboekje, pasfoto's in alle standen en kleuren,
aanstellingsbrief Universiteit, verzekeringen en zwemdiploma's. Plus van alles voldoende kopieen.
Nu blijken er twee nederzettingen te zijn van Road and Traffic en na een halve dag komen we er achter dat
we bij de andere moeten zijn.
Die andere blijkt alleen 's morgens open te zijn en wij komen daar in de middag aan.
Dan maar een keer geen college en de volgende ochtend van het kastje naar de muur gestuurd worden
in het juiste gebouw van Road and Traffic.
Eindelijk bij het juiste loket aan de beurt gekomen, blijkt dat we ieder zo'n provisional rijbewijs moeten
hebben en dat twee personen op een document absoluut niet kan.
Terug naar stap 3.
Als we dat allemaal nog eens beleven en bij de juiste ambtenaar zijn aangeland, komt deze tot de
conclusie dat de brief die onze ambassade voor ons opgesteld had net niet genoeg stempels bevat.
We worden gestuurd naar het Ministry of National Commission of Development and Planning.
Laten we dit stap 5 noemen.
Als we daar na uren de juiste dame gevonden hebben, blijkt die last te hebben van premenstruele
spanningen. Niks kan en die brief van de ambassade heeft ze helemaal geen boodschap aan.
Na veel vijven en zessen waarbij nog andere ambtenaren betrokken werden, was de eindconclusie
dat ik een Zambiaans rijbewijs zou krijgen maar Helen niet.
De motivatie was dat ik moest werken en Helen tijd genoeg had voor lessen en volledig examen.
Helen is toen uit haar slofjes geschoten zoals ik nog nooit meegemaakt had.
Mijn inschatting van de situatie was: Met enig geluk niet de cel in en in ieder geval geen stempeltje
ter verkrijging van haar rijbewijs.
De hoogste chef kwam er bij. Daar viel mee te praten en als we het niemand zouden zeggen, zou
hij zorgen voor het felbegeerde stempeltje.
Nu weer terug naar Road and Traffic.
Aan alle formaliteiten voldaan en hier en daar het nodige betaald.
Alleen moesten onze papieren nog langs diverse bureaus.
Uiteindelijk gingen we met een indrukwekkende stapel paperassen weer naar het Civic Centre, loket 12.
En verdomd; er werden twee gele boekjes volgeklad en gestempeld.
We hadden de eindstreep gehaald en zoiets moet natuurlijk gevierd worden.
Zittend naast ons zwembad in de zwoele nacht genoten we van het heerlijk helder Mosi bier.
Toch nog betrekkelijk eenvoudig aan een rijbewijs gekomen al vergde het wat tijd.
Het was bovendien niemand opgevallen dat alleen vrijstelling werd gevraagd voor het praktische deel.
Van het mondeling zijn we nu dus ook af.
Gaat het hier dan toch gemakkelijker dan in Nederland?