F9 is, zoals ieder huis in Lusaka, een ware vesting.

Geschokt kijken Helen en ik onze ogen uit als we rijden door de stad.

Nergens zie je huizen met gewoon een voortuin. Iedereen heeft een muur rond zijn huis met kapot geslagen flessen er op en / of  hoogspanningsdraden. Alles is zwaar gebarricadeerd en men heeft binnen de muren ten minste een hond en dag en nacht bewaking.

F9 is, als extraatje, ook nog voorzien van een zware metalen slagboom met dito slot. Dit slot is moeilijk bereikbaar, het zit in een stalen cilinder waarin je dan je hand met sleutel moet steken.

De reden hiervoor is dat niemand er met zaag of koevoet bij kan komen.

Binnen zit het huis ook vol met elektrische kastjes plus een radiografische verbinding met een prive beveiligingsdienst. Tenslotte zijn alle ramen en overige zwakke plekken voorzien van stalen bewapening, genoemd " burglar bars ".

Inbrekers komen er dus niet zomaar in en wij, in geval van brand bijvoorbeeld, niet zomaar uit.

Toch hopen wij binnenkort in deze of in een andere vesting te zitten. Misschien dat we dan het leven in Zambia wat positiever kunnen benaderen, want we hebben toch ook wel wat plussen ontdekt, waaronder voornamelijk het weer.

Het weer is ideaal. Momenteel is het iedere dag 25 graden bij een droge lucht. De sterke wind, die ons begroette op het vliegveld heeft plaats gemaakt voor een zacht briesje.

Het eten en drinken is prima en er is praktisch alles te koop.

Voor zover wij kunnen nagaan zijn twee artikelen niet te verkrijgen: haring en erwtensoep.

Die haring echter wordt ingevlogen ter gelegenheid van koninginnedag en daar kunnen we dan van genieten op de jaarlijkse party op onze ambassade, zoals ons verteld werd.

Of we dat halen, is de vraag.

Onze retour tickets zijn nog een maand geldig en als we niet snel zicht krijgen op een eigen huis is het wel erg verleidelijk om daarvan gebruik te maken en terug te keren naar Nederland.

Merkwaardige tarief politiek hanteren sommige vliegmaatschappijen: Een retourvlucht is goedkoper dan een enkele reis.

Helen zei: "Geef het nog een week ".

Het werden ruim drie jaren en wij zijn daar erg dankbaar voor.