Maandelijkse
update van belevenissen in Afrika, nummer 18
Het is hier in Zambia voor iedereen een "struggle for life".
De mensen sterven als sneeuwvlokken in de zon. Doodsoorzaken zijn honger, het wegverkeer en het andere verkeer.
Overal zie je plakkaten hangen met waarschuwingen tegen AIDS. President Chiluba wijdde er een indringende
televisietoespraak aan.
Dit weekeinde vindt de finale plaats van de National Maximum Drama Competition.
Deze competitie is georganiseerd door Population Services International (PSI),
die het merk Maximum condooms op de markt hebben gebracht.
Een aantal theatergroeperingen uit de provincies, waar de voorrondes hebben plaatsgevonden,
zullen een toneelstukje opvoeren met als thema HIV/AIDS.
Men hoopt op deze manier informatie over AIDS over de bevolking te verspreiden.
Toch kan ik me niet onttrekken aan de gedachten, dat het allemaal niets helpt.
Een kennis van ons heeft een transportbedrijf met tweehonderd man personeel.
Hij vertelde dat ze binnen twee jaar allemaal vervangen zouden zijn.
“Ik heb nu tweehonderd chauffeurs en die heb ik over twee jaar nog, alleen zijn het dan andere.”
Vooral in die tak vallen veel slachtoffers, want het barst van de prostitutie langs de weg
en ondanks de voorlichting en reclame schijnen ze geen condooms te gebruiken.
Een mooi voorbeeld.
Momenteel deel ik mijn, onder het rode stof bedolven, kantoortje met een stagiaire, genaamd Niels, uit Twente.
Het is een jongen met een goed hart die moeite heeft met de armoede in Lusaka.
De blanken hebben centen zat en de zwarten sterven van de honger.
Het is niet goed voor te stellen op afstand. Je weet het wel, maar het is anders als je er tussen zit.
Elke dag gebeurt er wel wat nieuws met hem.
Hij stort zich diep in de schulden om allerlei lokalen uit de brand te helpen.
Gisteren vroeg zijn wacht hem om een pilletje.
Niels vraagt of het voor hoofdpijn is; die pillen vreet hij zelf per pond omdat hij elke nacht
in één of andere obscure nachtclub doorzakt.
Een echte student dus.
De wacht schudt "nee" en wijst omlaag.
"Heb je buikpijn?" vraagt Niels. De wacht wijst nog meer omlaag.
"Pijn aan je hoeven?". Uiteindelijk toont hij aan Niels het delicate en fragiele ongemak: een knots van een druiper!
Blijkt de vent een vriendinnetje te hebben in Kitwe, een halve dag rijden van Lusaka.
Weer een raadsel:
Als je twaalf uren per dag, zeven dagen in de week op je werk bent, hoe speel je het dan voor klaar om op zo'n afstand een druiper te halen?
Enfin het vlees is zwak en de drang en inventiviteit zijn groot.
Niels is ook zwak, want die laat zich hier continu bedonderen.
De wacht eerst mee naar de drogist waar Niels een gros condooms voor hem koopt.
Ongeveer vier cent voor een pakje van vier; daar hoef je het niet voor te laten.
Toen naar de kliniek voor een spuit en pillen.
Niels dus weer betalen en morgen moet hij de echtgenote daar ook zien te krijgen.
De wacht mag zelf het hoe en waarom aan haar uitleggen!
naar volgende pagina